Christian Piron

Belgische surrealistische beeldhouwer

Artistieke aanpak

Afkomstig uit de Adademie van Schone Kunsten te Namen (België), na het houwen van steen ben ik aangetrokken door deze Belgische artistieke specificiteit : het surrealisme.

De tijden van Magritte en Delvaux zijn voorbij, onze maatschappij evolueert, de interessen zijn anders.
De meesters in surrealisme zijn ver, het dadaïsme wordt geleerd in de kunstgeschiedenislessen. En dan, misschien moet ik het over neosurrealisme of sociale surrealisme hebben?

Mijn werk in geëngageerd, atypisch, verschillend of vernieuwend?
Het laat nu in ieder geval toe deze vrijheid van meningsuiting die noodzakelijk is buiten alle morele of esthetische bezorgdheid.
Mijn beeldbouwwerken beantwoorden niet aan een stroming of huidige stijl. Mijn voortgang verwijst inderdaad naar surrealisme maar het brengt iets nieuws, de opening van een andere generatie.

Deze vrijheid uit zich ook in de keuze van materialen. Het basismateriaal van mijn scheppingen is eerder raar: de grond.
De grond geeft het voordeel van een voortdurend creatief proces gedurende de ganse verwerking. Het opbouwen is veel meer dan het vaste opstellen van een schets.
Tot het einde blijft alles mogelijk. Van de kleinste wijziging tot een grondige verandering van de schepping.
Deze vrijheid is voor mij noodzakelijk in het totale proces om mijn bedoeling volop te uiten, meer kracht te geven, aanspreken, zelfs schokken als nuttig om mijn doel te bereiken.

De keuze van de grond is ook aan een anticonformisme gebonden. De grond wordt zonder reden afgekamd ten bate van materialen bekend als niet-synthetische stoffen zoals de steen, het hout en het brons. Mijn werk daarentegen tracht deze te begunstigen.

Andere bijzonderheid van mijn benadering: de kleur.
Haar plaats is uiterst belangrijk. De bewerking op de kleur kan op sommige werken het volume totaal verdringen, de mening ervan wijzigen.

Is dit nog beeldbouwwerk? Is dit schilderkunst?
Gewone spitsvondigheid zonder belang vind ik!